Czy konieczne jest klejenie lub kołkowanie wsporników tarasowych do podłoża?

Nie. W typowym tarasie wentylowanym wsporniki regulowane nie wymagają klejenia ani kołkowania do podłoża.

Taras na wspornikach jest zasadniczo wykonywany jako konstrukcja pływająca. Wsporniki ustawia się na stabilnym podłożu, reguluje ich wysokość, a następnie układa na nich:

• płyty tarasowe,
• legary i deski,
• albo aluminiową podkonstrukcję.

Ciężar nawierzchni, właściwe rozmieszczenie podpór oraz ograniczenia brzegowe powodują, że prawidłowo wykonany taras tworzy stabilną konstrukcję bez konieczności wiercenia w podłożu.

To szczególnie istotne na balkonach, dachach i tarasach wykonanych nad hydroizolacją, której nie chcemy uszkadzać mechanicznym kotwieniem. Solver wskazuje wprost, że podstawową zaletą rozwiązania jest możliwość wykonania tarasu bez trwałego mocowania wsporników.

Są jednak sytuacje, w których lokalne klejenie, kotwienie albo inne dodatkowe zabezpieczenie konstrukcji może być zalecane lub wymagane.

Najczęściej dotyczą one:

1. krawędzi tarasu bez trwałego ograniczenia brzegowego,
2. montażu pionowych maskownic,
3. wykonywania pojedynczego stopnia,
4. miejsc narażonych na szczególne oddziaływanie wiatru,
5. nietypowych lub wysokich konstrukcji,
6. projektów, w których dodatkowe mocowanie wynika z obliczeń lub dokumentacji technicznej.

Dlatego prawidłowa odpowiedź brzmi:

Wsporników tarasowych standardowo nie przyklejamy i nie kołkujemy. Dodatkowe mocowanie stosujemy tylko tam, gdzie istnieje konkretna potrzeba stabilizacji konstrukcji.

Typowy taras z płyt, otoczony ścianami lub ograniczeniem brzegowym

• Klejenie / kołkowanie: Nie

Taras z deskami na prawidłowo wykonanej podkonstrukcji

• Klejenie / kołkowanie: Zazwyczaj nie

Wsporniki stojące na hydroizolacji

• Klejenie / kołkowanie: Nie kołkujemy przez hydroizolację

Ostatni rząd przy otwartej krawędzi tarasu

• Klejenie / kołkowanie: Może być zalecana dodatkowa stabilizacja

Pionowa maskownica na brzegu tarasu

• Klejenie / kołkowanie: Zalecamy stabilizację wsporników krawędziowych

Jeden stopień wykonany z wykorzystaniem maskownicy

• Klejenie / kołkowanie: Tak – wymagane jest dodatkowe ustabilizowanie konstrukcji

Kilka stopni

• Klejenie / kołkowanie: Lepsza sztywna konstrukcja AluDeck

Taras szczególnie narażony na silny wiatr

• Klejenie / kołkowanie: Rozwiązanie należy dobrać projektowo

Projekt konstrukcyjny wymaga kotwienia

• Klejenie / kołkowanie: Tak, zgodnie z projektem

Przy prawidłowo wykonanym tarasie nie powinny swobodnie przemieszczać się podczas użytkowania.

Trzeba jednak zapewnić:

• stabilne i nośne podłoże,
• prawidłowy rozstaw wsporników,
• właściwe ustawienie płyt lub legarów,
• prawidłowe wykończenie krawędzi,
• odpowiednią geometrię całej konstrukcji.

Podkładka gumowa może dodatkowo:

• chronić hydroizolację,
• zwiększać tarcie pomiędzy podstawą a podłożem,
• poprawiać akustykę,
• ograniczać bezpośredni kontakt twardych elementów.

→ Frequently asked questions (FAQ)

Klejenie nie jest standardową czynnością wykonywaną pod każdym wspornikiem.

Stosujemy je lokalnie, kiedy chcemy ograniczyć możliwość przesunięcia określonych punktów konstrukcji.

Najczęstsze przypadki to:

• wsporniki przy otwartej krawędzi,
• wsporniki pod pionowymi maskownicami,
• konstrukcja pojedynczego stopnia,
• miejsce szczególnie podatne na przesunięcia,
• sytuacja, w której mechaniczne kotwienie nie jest możliwe.

Zaletą klejenia jest możliwość stabilizacji elementu bez mechanicznego przebijania hydroizolacji.

Nie oznacza to jednak, że każdy klej można nakładać bezpośrednio na dowolną membranę.

Trzeba sprawdzić kompatybilność:

wspornik ↔ klej ↔ warstwa podłoża.

Na obecnej stronie Solver jako przykładowe rozwiązanie wskazywany jest poliuretanowy klej-uszczelniacz 3M 560.

3M opisuje produkt 560 jako jednoskładnikowy poliuretanowy klej-uszczelniacz tworzący elastyczne i odporne na warunki atmosferyczne połączenie, przeznaczony m.in. do zastosowań budowlanych i zewnętrznych.

Nie należy jednak traktować nazwy jednego produktu jako uniwersalnej odpowiedzi dla każdego tarasu.

Przed klejeniem należy zawsze sprawdzić:

• materiał podstawy wspornika,
• rodzaj podłoża,
• rodzaj hydroizolacji,
• zalecenia producenta kleju,
• przygotowanie powierzchni,
• temperaturę aplikacji,
• czas utwardzania.

Jeżeli klej ma być stosowany bezpośrednio na membranę hydroizolacyjną, szczególnie ważna jest zgoda producenta tej membrany na kontakt z danym klejem.

Niektóre systemy odporne na wiatr wykorzystują właśnie klejenie lub specjalną warstwę adhezyjną zamiast przewiercania membrany. Przykładowo system Windproof firmy Eterno Ivica łączy wspornik z podłożem za pomocą specjalnej butylowej warstwy klejącej przystosowanej do wybranych membran hydroizolacyjnych.

Nie można powiedzieć, że jedna metoda jest zawsze lepsza.

Zapewnia bardzo pewne mechaniczne zamocowanie, ale wymaga odpowiedniego podłoża.

Można je rozważyć np. przy:

• konstrukcji betonowej bez warstwy hydroizolacyjnej,
• przygotowanym elemencie konstrukcyjnym,
• rozwiązaniu przewidzianym w projekcie.

Największym ograniczeniem jest możliwość naruszenia warstw znajdujących się pod wspornikiem.

Nie wymaga wykonywania otworu w podłożu.

Może być korzystne:

• na krawędzi tarasu,
• przy maskownicach,
• tam, gdzie chcemy tylko ograniczyć przesuwanie się wspornika,
• gdy podłoża nie można przewiercić.

Ale połączenie jest poprawne tylko wtedy, kiedy zastosowany klej jest kompatybilny z obydwoma materiałami.

Pionowa maskownica służy do zakrycia widocznej przestrzeni:

płyta → wspornik → podłoże.

W przeciwieństwie do zwykłej płyty znajdującej się poziomo, maskownica może przenosić na konstrukcję również obciążenia działające bocznie.

Dlatego wsporniki znajdujące się na takim zakończeniu powinny być odpowiednio ustabilizowane.

W przypadku maskownicy szczególnie istotne są:

• stabilizacja skrajnego rzędu wsporników,
• właściwe zamocowanie elementu pionowego,
• zachowanie odpowiednich dylatacji,
• zapewnienie odpływu wody.

Jak wykonać montaż pionowych elementów zakrywających przestrzeń pod tarasem tzw. maskownice?

W przypadku pojedynczego stopnia wykonywanego przy użyciu uniwersalnej płytki do maskownic zalecamy dodatkową stabilizację wsporników.

Może być ona wykonana poprzez:

• mechaniczne zamocowanie do odpowiedniego podłoża,
• albo klejenie, jeśli jest to rozwiązanie odpowiednie dla warstw znajdujących się poniżej.

Obecne zalecenia systemu Solver przewidują właśnie kołkowanie lub klejenie wsporników przy takim pojedynczym stopniu.

Powód jest prosty.

Stopień jest obciążany inaczej niż zwykła powierzchnia tarasu:

• użytkownik naciska na jego krawędź,
• występują obciążenia dynamiczne,
• pojawiają się siły poziome,
• ten sam fragment jest wielokrotnie intensywnie obciążany.

Dlatego nie należy traktować stopnia tak samo jak zwykłego wspornika znajdującego się w środku tarasu.

Przy większej liczbie stopni lepszym rozwiązaniem jest stworzenie sztywnej podkonstrukcji aluminiowej AluDeck, zamiast wykonywania szeregu niezależnych stopni.

Jak wykonać schody przy tarasie wentylowanym?

Nie zawsze.

To zagadnienie jest bardziej złożone, ponieważ wiatr może oddziaływać przede wszystkim na nawierzchnię, a nie tylko na podstawę wspornika.

Przy szczególnie eksponowanych tarasach trzeba uwzględnić m.in.:

• wysokość budynku,
• lokalizację,
• strefę krawędziową i narożną,
• wysokość tarasu,
• format płyt,
• ciężar płyt,
• szerokość szczelin,
• sposób wykończenia krawędzi,
• możliwość dostania się powietrza pod nawierzchnię.

Dlatego samo przyklejenie podstaw wsporników nie jest automatycznie rozwiązaniem problemu unoszenia płyt przez wiatr.

Potrzebny może być system, który łączy:

podłoże ↔ wspornik ↔ płytę

lub w inny sposób zabezpiecza całość konstrukcji.

Eterno Ivica w swoim rozwiązaniu Windproof tworzy właśnie takie połączenie pomiędzy podłożem, wspornikiem i płytą, pokazując, że przy odporności na ssanie wiatru należy analizować cały układ, a nie tylko mocowanie podstawy.

Solver posiada również osobne rozwiązania i zalecenia dotyczące tarasów narażonych na podnoszenie przez wiatr.

Zobacz również: Zabezpieczenie tarasu wentylowanego przed wiatrem - jak zapobiec podrywaniu płyt?

Nie.

Sama wysokość wspornika nie oznacza automatycznie obowiązku kotwienia go do podłoża.

Przy wysokich konstrukcjach coraz większego znaczenia nabierają jednak:

• stabilność boczna,
• geometria całej konstrukcji,
• obciążenia,
• wysokość podpór,
• ewentualne stężenia,
• zastosowanie podkonstrukcji.

Zamiast przykręcać każdy wspornik do podłoża można w wielu konstrukcjach uzyskać stabilność poprzez wzajemne połączenie elementów znajdujących się powyżej.

Dobrym przykładem jest podkonstrukcja z legarów aluminiowych, która tworzy sztywną ramę opartą na wspornikach.

To zupełnie inna sytuacja niż kilkadziesiąt niezależnych podpór bez wzajemnego połączenia.

Taras na legarach – czy trzeba mocować wsporniki?

Podobnie jak przy płytach – nie ma takiej ogólnej konieczności.

W systemie:

wsporniki → legary → deski

stabilność może wynikać przede wszystkim z połączenia całej podkonstrukcji.

Legar powinien być odpowiednio zamocowany do elementu znajdującego się na głowicy wspornika zgodnie z instrukcją danego systemu.

Nie oznacza to jednak, że podstawa każdego wspornika musi zostać przykręcona do podłoża.

W przypadku serii RAPTOR Solver wprost wskazuje, że podstawa posiada otwory umożliwiające mocowanie, ale mocowanie wspornika do podłoża jest opcjonalne, a na hydroizolacji mechaniczne przytwierdzenie może być wręcz niewskazane.

Jaki powinien być rozstaw wsporników pod legary tarasowe?

Dlaczego nie warto przyklejać każdego wspornika „na wszelki wypadek”?

Można pomyśleć:

„Jeżeli klejenie zwiększa stabilność, to może najlepiej przykleić wszystkie wsporniki?”

Niekoniecznie.

Jedną z podstawowych zalet tarasu wentylowanego jest odwracalność i dostępność konstrukcji.

Płyty można podnieść.

Wsporniki można:

• wyregulować,
• przestawić,
• wymienić,
• ponownie wykorzystać.

Można także uzyskać dostęp do:

• hydroizolacji,
• odpływów,
• instalacji,
• przewodów przebiegających pod tarasem.

Systemy wspornikowe są cenione właśnie m.in. za łatwy demontaż i ponowne wykorzystanie elementów.

Nie ma więc większego sensu rezygnować z tej cechy poprzez trwałe związanie każdego elementu z podłożem, jeśli konstrukcja tego nie wymaga.

Kołkowanie w betonie – kiedy jest możliwe?

Jeżeli wspornik stoi na:

litej płycie betonowej bez warstwy hydroizolacji w miejscu mocowania

i projekt wymaga dodatkowego zabezpieczenia, można zastosować odpowiednio dobrane mechaniczne mocowanie.

Trzeba jednak wcześniej ustalić, co rzeczywiście znajduje się pod podstawą.

Pod warstwą widocznego betonu mogą znajdować się:

• instalacje,
• przewody ogrzewania,
• warstwy izolacji,
• elementy odwodnienia,
• zbrojenie,
• hydroizolacja znajdująca się głębiej.

Dlatego zasada:

„mam beton, więc mogę bezpiecznie wiercić”

nie zawsze jest prawidłowa.

Co zrobić, jeśli nie możemy wiercić, a potrzebujemy stabilizacji?

Mamy kilka możliwości zależnie od konstrukcji:

Jeżeli powierzchnie i zastosowany materiał na to pozwalają.

Profil, attyka, ściana lub inny element może stabilizować taras bez ingerowania w hydroizolację.

Legary aluminiowe można połączyć w sztywną ramę.

Przy obciążeniu wiatrem mogą być potrzebne rozwiązania zaprojektowane dla całego układu.

Dlatego mechaniczny kołek w podstawie nie jest jedynym sposobem zapewnienia stabilności.

Powinno być:

• nośne,
• stabilne,
• odpowiednio odwodnione,
• pozbawione luźnych zanieczyszczeń.

Jeżeli sytuacja tego wymaga, zastosuj odpowiednią warstwę ochronną lub gumową podkładkę.

Zgodnie z:

• formatem płyt,
• układem legarów,
• projektem nawierzchni.

Ustal docelowy poziom gotowej nawierzchni.

Ciężar płyt lub całej podkonstrukcji zaczyna stabilizować system.

To właśnie krawędzie wymagają szczególnej uwagi.

Niepotrzebnie komplikuje montaż i może naruszyć warstwy podłoża.

To znacznie większe potencjalne zagrożenie niż pozostawienie prawidłowo ustawionego wspornika bez kotwy.

Nie każdy klej prawidłowo łączy materiały wykorzystywane w tarasie i nie każdy jest kompatybilny z hydroizolacją.

Przeciwieństwem nadmiernego mocowania jest całkowite ignorowanie krawędzi, stopni i maskownic.

Przy ssaniu wiatru trzeba analizować cały system nawierzchni, a szczególnie możliwość uniesienia płyt.

Wsporniki są elementami konstrukcji pływającej i standardowo nie wymagają trwałego przytwierdzenia do podłoża.

Jest to szczególnie korzystne na podłożach posiadających hydroizolację, ponieważ nie wykonujemy niepotrzebnych otworów w warstwie odpowiedzialnej za szczelność tarasu.

Dodatkowe mocowanie rozważamy przede wszystkim w miejscach szczególnych:

• na otwartych krawędziach,
• przy pionowych maskownicach,
• przy pojedynczym stopniu,
• w konstrukcjach nietypowych,
• przy szczególnych obciążeniach wiatrem,
• jeżeli wymaga tego projekt.

Najważniejsza zasada:

ŚRODEK TYPOWEGO TARASU

bez klejenia i bez kołkowania

KRAWĘDZIE / MASKOWNICE / STOPNIE / SZCZEGÓLNE WARUNKI

dodatkowa stabilizacja, jeżeli jest potrzebna

Nie należy więc pytać wyłącznie:

„Czy wspornik trzeba przykleić?”

Lepiej zapytać:

„Czy w tym konkretnym miejscu konstrukcja posiada wystarczającą stabilizację bez trwałego mocowania?”

Nie. W typowym tarasie wentylowanym wsporników nie przykleja się do podłoża. Klejenie można stosować lokalnie w miejscach wymagających dodatkowej stabilizacji.

Nie ma takiego ogólnego obowiązku. Jeżeli konstrukcja wymaga dodatkowego mechanicznego mocowania i podłoże pozwala na wiercenie, można zastosować odpowiednie kotwienie.

Nie powinno się przypadkowo przebijać hydroizolacji. Wszelkie przejścia przez membranę muszą być rozwiązane zgodnie z projektem i wymaganiami producenta systemu hydroizolacyjnego.

Prawidłowo zaprojektowany i wykonany taras jest stabilizowany przez ciężar nawierzchni, układ elementów oraz ograniczenia brzegowe. Problem należy analizować dla całej konstrukcji, a nie dla pustego pojedynczego wspornika.

Można to rozważyć tylko wtedy, gdy zastosowany klej jest kompatybilny zarówno z materiałem wspornika, jak i konkretną hydroizolacją. Należy stosować się do dokumentacji producentów materiałów.

Przy zamkniętej, prawidłowo zabezpieczonej krawędzi nie zawsze jest to potrzebne. Przy krawędzi otwartej lub z pionową maskownicą zalecamy dodatkową stabilizację skrajnych wsporników.

Przy wykonywaniu pojedynczego stopnia z wykorzystaniem systemu maskownic zalecane jest trwałe ustabilizowanie wsporników poprzez odpowiednie mocowanie mechaniczne albo klejenie.

Tak, w szczególnie eksponowanych lokalizacjach może być potrzebne specjalne rozwiązanie zabezpieczające przed ssaniem wiatru. W takim przypadku należy analizować połączenie całej konstrukcji – płyt, wsporników i podłoża – a nie wyłącznie mocowanie podstaw wsporników.

Nie jako ogólną zasadę. Właściwie wykonana podkonstrukcja z legarów może stabilizować cały układ bez konieczności kotwienia każdej podstawy do podłoża.

Taras pozostaje konstrukcją demontowalną. Można podnieść nawierzchnię, dostać się do hydroizolacji lub instalacji, wyregulować wsporniki albo wymienić poszczególne elementy.