Lokalizacja: Dania
Rodzaj obiektu: prywatny dom jednorodzinny
Zakres prac: modernizacja i powiększenie tarasu
Nawierzchnia: wielkoformatowe płyty tarasowe ceramiczne 60x60x2 cm
System montażu: regulowane wsporniki tarasowe SOLVER STANDARD
Podłoże: istniejące płyty betonowe oraz przygotowana strefa na zagęszczonej podsypce
Wyzwanie – stary taras poniżej poziomu posadzki
W prywatnym domu w Danii wykonano podniesiony taras wentylowany z płyt, który połączył istniejącą nawierzchnię przy budynku z nowo utworzoną strefą wypoczynkową.
Dotychczasowy taras z płyt betonowych znajdował się wyraźnie poniżej poziomu posadzki wewnętrznej. Inwestor chciał nie tylko wyrównać wysokość nawierzchni przy wyjściu z domu, lecz także powiększyć taras w kierunku ogrodu. Kluczowym zadaniem było wykonanie jednej, równej powierzchni na dwóch różnych rodzajach podłoża – istniejących płytach betonowych oraz nowej części przygotowanej na gruncie.
Zastosowanie regulowanych wsporników tarasowych pozwoliło wykorzystać istniejącą konstrukcję, ograniczyć zakres prac rozbiórkowych i precyzyjnie ustawić nawierzchnię na wymaganej wysokości
Istniejąca nawierzchnia wokół domu była stabilna, ale znajdowała się znacznie niżej niż posadzka wewnętrzna. Powodowało to wyraźną różnicę wysokości przy drzwiach tarasowych i ograniczało komfort korzystania z przestrzeni.
Jednocześnie inwestor planował powiększenie tarasu poza obrys dotychczasowych płyt betonowych. Oznaczało to konieczność połączenia dwóch odmiennych stref:
- istniejącego, utwardzonego tarasu z płyt betonowych,
- nowej części wykonywanej na przygotowanym gruncie.
Cała powierzchnia musiała zostać doprowadzona do jednej rzędnej, niezależnie od lokalnych różnic wysokości podłoża. Ważne było także zachowanie równych szczelin pomiędzy płytami i uzyskanie stabilnej nawierzchni na całej powierzchni tarasu.
Rozwiązanie – regulowane wsporniki na dwóch rodzajach podłoża
Na istniejących płytach betonowych wsporniki ustawiono bezpośrednio na stabilnym podłożu. Ich wysokość została indywidualnie wyregulowana, dzięki czemu możliwe było podniesienie nowej nawierzchni do poziomu odpowiadającego wyjściu z budynku.
W strefie powiększenia tarasu przygotowano zagęszczoną podsypkę piaskową. Następnie rozmieszczono betonowe bloczki, które utworzyły stabilne punkty podparcia dla wsporników. Pozwoliło to kontynuować konstrukcję poza dotychczasowym obrysem tarasu bez wykonywania pełnej płyty betonowej na całej nowej powierzchni.
Regulacja każdego wspornika umożliwiła skompensowanie różnic pomiędzy starą i nową częścią podłoża. Dzięki temu obie strefy zostały połączone w jedną równą płaszczyznę.
Montaż nawierzchni na sucho
Płyty tarasowe zostały ułożone bezpośrednio na głowicach wsporników, bez trwałego klejenia ich do podłoża. Elementy dystansowe ustaliły jednakową szerokość szczelin oraz uporządkowany układ nawierzchni.
Prace prowadzono etapami:
- Wyznaczono docelową wysokość tarasu względem drzwi i posadzki wewnętrznej.
- Rozplanowano położenie płyt i punktów ich podparcia.
- Ustawiono wsporniki na istniejących płytach betonowych.
- Przygotowano i zagęszczono podłoże pod powiększoną częścią tarasu.
- Rozmieszczono betonowe bloczki oraz ustawiono na nich kolejne wsporniki.
- Wyregulowano wysokość wszystkich punktów podparcia.
- Ułożono płyty i skontrolowano poziom całej nawierzchni.
Regulacja wysokości była możliwa również w trakcie układania kolejnych rzędów płyt. Ułatwiło to dokładne dopasowanie konstrukcji przy elewacji, drzwiach tarasowych i w miejscu połączenia obu części podłoża.
Dlaczego zastosowano taras wentylowany?
W tej realizacji technologia tarasu wentylowanego rozwiązała jednocześnie kilka problemów wykonawczych.
- Wyrównanie znacznej różnicy poziomów
Wsporniki pozwoliły podnieść nawierzchnię bez wykonywania grubej warstwy wylewki. Każdy punkt podparcia można było dopasować do lokalnej wysokości podłoża.
- Połączenie starej i nowej części tarasu
Jeden system został zastosowany zarówno na istniejących płytach betonowych, jak i na betonowych bloczkach ustawionych w nowej strefie. Pozwoliło to uzyskać jednolitą nawierzchnię pomimo odmiennego przygotowania podłoża.
- Ograniczenie prac rozbiórkowych
Stare płyty betonowe wykorzystano jako stabilną bazę pod konstrukcję. Nie było potrzeby usuwania całej istniejącej nawierzchni i wykonywania nowego podłoża od podstaw.
Montaż bez klejenia płyt
Nawierzchnia została ułożona na sucho. W razie potrzeby poszczególne płyty mogą zostać podniesione, co zapewnia dostęp do przestrzeni znajdującej się pod tarasem.
Odprowadzanie wody pod nawierzchnią
Woda opadowa przedostaje się przez otwarte szczeliny pomiędzy płytami do niżej położonej warstwy. Widoczna powierzchnia tarasu może pozostać równa, podczas gdy właściwe odprowadzenie wody odbywa się poniżej nawierzchni. Jest to jedna z podstawowych zasad działania podniesionych tarasów wentylowanych.
Rezultat – większy taras na jednej wysokości
Po zakończeniu montażu powstała przestronna i jednolita strefa wypoczynkowa połączona z wnętrzem domu. Nowa nawierzchnia została doprowadzona do docelowej wysokości przy wyjściach tarasowych, a wcześniejsza różnica poziomów została zniwelowana.
Zastosowany system umożliwił:
- wykorzystanie istniejącego tarasu jako części podłoża,
- powiększenie powierzchni w kierunku ogrodu,
- połączenie dwóch rodzajów podłoża,
- precyzyjne wypoziomowanie płyt,
- zachowanie dostępu do przestrzeni pod nawierzchnią,
- ograniczenie prac mokrych i rozbiórkowych.
Realizacja pokazuje, że regulowane wsporniki tarasowe mogą być wykorzystane nie tylko podczas budowy nowych tarasów, ale również przy modernizacji istniejących nawierzchni. Szczególnie dobrze sprawdzają się tam, gdzie konieczne jest podniesienie poziomu tarasu, połączenie kilku stref lub wykonanie konstrukcji na podłożu o zróżnicowanej wysokości.
Planujesz podobną modernizację?
Stary taras nie zawsze trzeba rozbierać. Jeżeli podłoże jest odpowiednio stabilne, może ono zostać wykorzystane jako baza pod nowy taras wentylowany.
Prześlij nam rzut powierzchni, wymiary płyt oraz minimalną i maksymalną wysokość konstrukcji. Pomożemy dobrać odpowiednie wsporniki, akcesoria i rozmieszczenie punktów podparcia.
