Choć ta metoda sprawdza się dobrze w podstawowych konfiguracjach, istnieje znacznie lepszy sposób, aby to zrobić: najpierw ułożenie legarów aluminiowych na tych wspornikach, a następnie oparcie płyt na ramie z legarów.
Jeśli planujesz projekt tarasu, oto praktyczne spojrzenie na to, dlaczego metoda z legarami jest prawie zawsze warta dodatkowego kroku.Zobacz również: Wspornik STANDARD 45-70 mm pod płyty z K3
Jak wypadają porównanie obu metod
Aby zrozumieć, dlaczego legary robią taką różnicę, warto przyjrzeć się, jak każdy system podtrzymuje Twój taras.
- Bezpośrednio na wspornikach: Umieszczasz regulowane plastikowe wsporniki na gruncie lub dachu, rozmieszczone w siatce. Cztery narożniki każdej płytki porcelanowej spoczywają bezpośrednio na pojedynczej głowicy wspornika.
Zobacz również: Wspornik STANDARD 45-70 mm pod płyty z K3
- System legarów aluminiowych: Nadal używasz wsporników, ale mniej. Zamiast podtrzymywać płytki bezpośrednio, wsporniki podtrzymują ramę z lekkich legarów aluminiowych. Płytki porcelanowe spoczywają następnie na tym solidnym, ciągłym systemie szyn.
Dlaczego metoda na legarach jest trwała
Układanie płyt bezpośrednio na narożnych wspornikach pozostawia wiele miejsca na drobne przesunięcia z czasem. Dodanie legarów aluminiowych rozwiązuje główne problemy instalacji podniesionych płytek.
1. Prawdziwa stabilność konstrukcyjna
Płyty porcelanowe są niezwykle wytrzymałe, ale są stosunkowo cienkie w porównaniu do tradycyjnych płyt betonowych. Gdy są podparte tylko w czterech narożnikach, wielkoformatowe płytki mogą lekko się uginać pod dużym ciężarem lub uderzeniem. Jeśli wspornik narożny osiadzie choćby o ułamek cala w gruncie, płytki nad nim staną się nierówne, tworząc „lippage" — te irytujące krawędzie, o które się potykasz.
Siatka aluminiowa rozkłada ciężar równomiernie na całej powierzchni. Legary działają jak jedna sztywna rama tarasu, eliminując ugięcie i utrzymując każdą płytkę równo z sąsiednią.
2. Pełna elastyczność projektowania
W przypadku stosowania wsporników narożnych układ płyt jest ograniczony. Płyty trzeba montować w prostą siatkę (wzór stosu), aby każdy narożnik ładnie spotykał się nad głowicą wspornika.
W przypadku legarów masz pod spodem ciągłą powierzchnię nośną. Możesz montować płyty w przesuniętym wzorze cegiełki, w jodełkę lub mieszać różne rozmiary płyt bez konieczności obliczania skomplikowanego rozmieszczenia wsporników pod każdym stykiem.
3. Szybsze i łatwiejsze poziomowanie
Poziomowanie systemów montowanych bezpośrednio na wspornikach może być żmudnym zajęciem. Każdy pojedynczy wspornik musi być wyregulowany niezależnie, aby upewnić się, że cztery narożniki czterech sąsiednich płyt znajdują się na dokładnie tej samej wysokości.
W systemie z legarami poziomujesz tylko główną ramę. Gdy Twoje aluminiowe profile są płaskie i wypoziomowane, układanie płyt na wierzchu przebiega niezwykle szybko i nie musisz się martwić o to, że poszczególne narożniki będą opadać lub wystawać.
4. Doskonałe zarządzanie wilgocią i drenażem
Prawidłowy przepływ powietrza i drenaż są kluczowe pod każdym tarasem wentylowanym, aby zapobiec pleśni, gniciu lub zastoinom wody.
Aluminium nie absorbuje wody, nie rdzewieje ani nie wypacza się jak konstrukcja drewniana. Układanie płyt na legarach unosi całą powierzchnię w czysty sposób, tworząc pod spodem otwarty kanał powietrzny, który pozwala wodzie deszczowej skutecznie spływać, jednocześnie umożliwiając oddychanie podłożu.
Zobacz również: Wspornik Clever Level 80-200 mm, 3 mm pod płyty i legary
Połączona konstrukcja, która pomaga ograniczyć ruch
Inną istotną różnicą jest sposób współpracy elementów nośnych. Gdy płyty spoczywają bezpośrednio na pojedynczych wspornikach, sąsiednie płyty mogą dzielić jedną głowicę wspornika, ale nie ma ciągłej konstrukcji łączącej podpory. Bez odpowiedniego obrzeżnego ograniczenia i elementów pozycjonujących płyty mogą przesuwać się na boki, spoiny mogą się otwierać, a krawędzie mogą się rozjeżdżać.
Legary aluminiowe zapewniają wspólną, ciągłą podporę dla wielu płyt. Gdy legary i ich połączenia są zmontowane w prawidłowo zamocowaną konstrukcję, wiążą one strukturę nośną razem i pomagają utrzymać wzajemne położenie płyt i podpór. Tworzy to bardziej spójny zespół tarasu i zmniejsza ryzyko niezależnego ruchu.
Zasada jest podobna do wieńca wiążącego ściany budynku: połączenie oddzielnych elementów nośnych pomaga całemu zespołowi pozostać stabilnym. Jednak w systemie tarasowym legary łączą podkonstrukcję; samo ułożenie płyt na nich nie mocuje płyt mechanicznie razem. Pełna korzyść zależy od określonych połączeń legarów, elementów pozycjonujących płyty i ograniczeń obrzeżnych, przy jednoczesnym zapewnieniu drenażu i ruchu termicznego.
Co to oznacza w praktyce
Niezależnie od tego, czy budujesz przestrzeń samodzielnie, czy zatrudniasz wykonawcę, metoda montażu bezpośrednio wpływa na to, jak taras się prezentuje i jak się sprawuje z czasem.
- Dla właścicieli domów: Chodzenie po tarasie wspartym na legarach sprawia wrażenie solidnego i trwałego—zupełnie jak po tradycyjnym tarasie z płyt kamiennych na gruncie—a nie pustego lub sprężystego pod stopami. Nie będziesz musiał zmagać się z przesuwającymi się narożnikami ani potykać się o wystające krawędzie przez lata.
- Dla wykonawców: Czas pracy przesuwa się z drobiazgowych mikroregulacji przy każdym narożniku płytki na prosty montaż ramy. Spędzasz mniej czasu na rozwiązywaniu problemów z nierównymi płytami i pozostawiasz plac budowy, który nie będzie skutkował reklamacjami z powodu zapadających się płytek.
Choć układanie płytek porcelanowych bezpośrednio na wspornikach może nieco obniżyć koszty materiałów na początku, budowa na aluminiowej ramie z legarów zapewnia bardziej płaską, mocniejszą i znacznie trwalszą przestrzeń zewnętrzną.
