Legary aluminiowe a legary drewniane do tarasów wentylowanych

Na tarasach wentylowanych na poziomie gruntu lub o niskim profilu regulowane wsporniki zastępują lane betonowe stopy fundamentowe i pionowe słupy drewniane. Zamiast zakopywać drewno w ziemi lub przykręcać je do desek przyściennych, układa się siatkę wsporników bezpośrednio na płycie betonowej, zagęszczonym podłożu żwirowym lub hydroizolacji dachu.

Legar spoczywa bezpośrednio w gniazdach głowic wsporników. Ma trzy konkretne zadania:

1. Przekraczać odstęp czysto między głowicami wsporników bez nadmiernego ugięcia.
2. Przenosić deski tarasowe i przekazywać obciążenia użytkowe (meble, ruch pieszy, śnieg) w dół do podstawek.
3. Pozostawać płaskim i stabilnym przez lata sezonowych wahań temperatury i cykli wilgotności.

Ponieważ wsporniki są indywidualnymi punktowymi podporami, legar działa jako strukturalny kręgosłup utrzymujący cały układ w pionie. Projektując nasze głowice wsporników, tworzymy uchwyty legarów, aby bezpiecznie obejmowały szyny konstrukcyjne. Jednak jeśli legar się wygina, skręca lub gnije, precyzyjne wypoziomowanie co do milimetra, które ustawiłeś w swoim systemie wsporników, znika.

Podkonstrukcje aluminiowe były kiedyś zarezerwowane dla komercyjnych tarasów dachowych i placów miejskich. W ostatnich latach stały się standardowym wyborem dla mieszkalnych tarasów wentylowanych, szczególnie na membranach wodoodpornych lub wokół basenów.

• Idealnie proste, za każdym razem: Aluminium ekstrudowane nie wygina się, nie skręca, nie wypukla ani nie zapada. Gdy wyznaczysz linię wsporników za pomocą poziomicy laserowej i włożysz szynę aluminiową, Twoja powierzchnia jest płaska pierwszego dnia i pozostaje płaska dziesięć lat później.
• Wyjątkowa sztywność i zdolność do rozpiętości: Profile aluminiowe są zaprojektowane z wewnętrznymi żebrami i geometrią o przekroju zamkniętym. Legar aluminiowy o głębokości 50 mm (2 cale) lub 80 mm (3 cale) często może rozpiąć znacznie większą odległość między wspornikami niż legar drewniany o porównywalnej głębokości. Jako producent wsporników regularnie analizujemy rysunki układu terenu, w których przejście na sztywny profil aluminiowy pozwala wykonawcom zwiększyć rozstaw wsporników z 400 mm do 800 mm lub więcej. To zmniejsza wymaganą liczbę wsporników na całej powierzchni projektu o 20% do 30%.
• Lekka obsługa i poziomowanie na wysokości: Wciąganie mokrych, impregnowanych belek 2x8 po trzech kondygnacjach rusztowania na taras dachowy to brutalna praca. Profile aluminiowe ważą ułamek tego, co mokre drewno impregnowane, co sprawia, że instalacje na dachach i podwyższonych balkonach są znacznie bezpieczniejsze i szybsze. Lekki, sztywny profil sprawia również, że precyzyjna regulacja korekcji nachylenia i wysokości wsporników jest znacznie łatwiejsza, ponieważ nie walczysz z ogromnym ciężarem mokrego drewna podczas kręcenia gwintami.
• Odporność na wilgoć i gnicie: Woda gromadząca się w kieszeni legara z czasem zniszczy drewno. Aluminium nie absorbuje wilgoci, nie sprzyja rozwojowi pleśni ani nie ulega uszkodzeniom przez owady. W środowiskach nadmorskich lub nad wilgotnym podłożem o słabym przepływie powietrza jest praktycznie wieczne.

Impregnowane drewno pozostaje najczęściej stosowaną podkonstrukcją tarasową na świecie i to nie bez powodu. Jest znane, łatwo dostępne w każdym lokalnym składzie drewna i wyrozumiałe w obróbce.

• Przyjazne dla budżetu: Jeśli budujesz prosty taras, w którym początkowy przepływ gotówki jest Twoim głównym ograniczeniem, drewno iglaste poddane obróbce (takie jak sosna impregnowana ciśnieniowo lub daglezja) pozwala utrzymać niskie koszty materiałów.
• Każdy cieśla to zna: Żadnych specjalistycznych ostrzy, żadnych zastrzeżonych złączy zaciskowych. Każdy cieśla konstrukcyjny wie, jak wykonać nacięcia, przyciąć, wzmocnić i przykręcić legary drewniane bez zaglądania do technicznego podręcznika systemowego.
• Solidne trzymanie wkrętów: Drewno zapewnia gęste, solidne osadzenie dla standardowych wkrętów do desek kompozytowych i drewnianych. Nie musisz się martwić, że gwinty wkrętów samowiercących zerwą się w cienkościennych ściankach metalowych.

Żaden z materiałów nie wygrywa w każdym scenariuszu. Właściwy wybór zależy od ekspozycji działki, wysokości tarasu i projektu konstrukcyjnego.

Drewno to rozsądny, opłacalny wybór, gdy budujesz niski taras w suchym, dobrze wentylowanym otoczeniu na stabilnej płycie betonowej. Jeśli taras ma duży prześwit nad gruntem (co najmniej 150 mm do 300 mm nad poziomem gruntu) i dobry przepływ powietrza wokół obwodu, drewno naturalnie wyschnie po deszczu.

Jeśli używasz drewna, zainwestuj w taśmę na legary wzdłuż górnych krawędzi i upewnij się, że klasa drewna to C24 lub konstrukcyjna klasa 1. Zaplanuj rozmieszczenie wsporników zgodnie z rygorystycznymi tabelami rozpiętości, zamiast zgadywać, i unikaj rozpiętości większych niż 400 mm do 500 mm przy niskich legarach, chyba że obliczenia potwierdzą limit ugięcia.

Aluminium to lepszy wybór w przypadku:

• Tarasów na dachach i balkonów: Gdzie liczą się limity obciążenia stałego, dostęp jest utrudniony, a przepisy przeciwpożarowe wymagają materiałów niepalnych.
• Tarasów o niskim prześwicie: Gdzie pomost znajduje się zaledwie 50 mm do 80 mm nad płytą betonową. W tej ciasnej strefie gromadzi się wilgotne powietrze. Drewno będzie tu szybko gnić, podczas gdy niskoprofilowe aluminiowe profile zamknięte pozostaną nienaruszone.
• Desek z premium twardego drewna i kompozytu: Jeśli wydajesz 10 000 dolarów na wysokiej klasy deski kompozytowe lub Ipe, które przetrwają 30 lat, połączenie ich z drewnianą podkonstrukcją, która ulega degradacji w 12 lat, tworzy kosztowną niezgodność.

Zobacz również: Klin górny L RAPTOR